دوست یعنی اون جمله های ساده و بی منظوری که میگی و خیالت راحته که ازش سوء تعبیر نمیشه.

دوست یعنی یک دل اضافه داشتن برای اینکه بدونی هر بار که دلت میگیره یک دل دیگه هم دل تنگه

غمت میشه.

دوست یعنی تنهایی هام را می سپارم دست تو چون شک ندارم می فهمیش.

دوست یعنی اگه هستی همیشه هستی و کنار همه با منی نه گاهی..... نه بنا به اقتضاء ....نه به

شرط خلوت و تنهایی.

دوست یعنی تو نماینده منی  حتی اگه نباشم.... حتی اگه نباشی".

دوست یعنی اینکه نبینم دلتنگ باشی و نبینم برای درد و دل کردن با من به لکنت بیفتی.

دوست یعنی کم نیار و جا نزن تا وقتی حواسم به تو هست.

یعنی باکی نداشته باش از سختی و تلخی و بی رحمی های روزگار چون دعای من همیشه با تو هست

نمیدونم واقعآ چی باید الان بگم بعد ۲ سال  برگشتم اونم  تنها !!!

بدون دوستام.دوستایی که یه زمانی نفس هم بودیم.همیشه با هم. با هم .....حالا از اون باهم بودنا هیچی نمونده هیچی. هیچییییی.....چرا یه چیزایی هست:خاطراتمون عکسامون .فیلمامون.... که دیدنشون الان واسم آزار دهنده شده که می خوام فراموششون کنم ولی نمیشه.چرا؟؟؟؟چرا باید الان به جایی برسیم که بخوایم فراموششون کنیم؟مگه اونا بچگی و نوجونیمون رو توش نداشتن؟ مگه به اون دوران نمیگفتیم دوران جاهلیت؟ ‌جرا الان دلتنگ همون دوران جاهلیت بایدبشم؟ نمیدونم وجدانم چرا الان داره میگه باعث همه این دوری ها خودمم؟ولی بخدا اینطور نبود .نمیدونم چرا هر سه تامون دچار غرور کاذب شدیم که فکر میکردیم از هم برتریم که چشم روی همه چیز بستیم لعنت به این کنکور که همون رو عوض و از هم دور کرد.همینا باعث دوری شد.هر لحظه از هم دورتر شدیم دور دوررر. در حدی که الان اگه همدیگه رو توی خیابون ببینیم به زور سلام علیک کنیم.باورم نمیشه به زور.مایی که سه تایی توی یه ظرف غذا می خوردیم. می دونم دارم چرند میگم و اصلآ دلیلی نداره بخوام اینجا این چیزا رو بگم اونم بعده ۲ سال.همه اینا رو بزارین به عنوان یه درد و د ل مختصر و یه شروع دوباره واسه وبلاگی که سه تایی شروع کردیم و من تنهایی ادامه میدم .اینجام یه یادگاری از اون دوران که می خوام هر از چند وقتup date کنم به یاده اون موقعه ها که سه تایی یه جا جمع میشدیم وup date   میکردیم.

یه روزی همه می خواستن وحدت این سه کله پوک از بین بره حالا اون روز خیلی وقته که اومده هرکدوم از ماسه تایه گوشه این دنیا هستیم 

احساس خوشبتی "باور خوشتن   است

                        پس ان روز که خود را بشناسیم و تواناییهایمان ر ابرشماریم

و به قدرت اراده مان یقین یابیم"

                                        خوشبخت ترین انسان روی زمین خواهیم بود

عوض شد ولی وحدت و صمیمیت ما صد برابر شد.

تنهايي را دوست دارم زيرا بي وفا نيست ...

 تنهايي را دوست دارم زيرا عشق دروغي در آن نيست ...

 تنهايي را دوست دام زيرا تجربه کردم ...

 تنهايي را دوست دارم زيرا خداوند هم تنهاست .. .

تنهايي را دوست دارم زيرا....

در کلبه تنهايي هايم در انتظار خواهم گريست و انتظار کشيدنم را پنهان

خواهم کرد.

ابر ها سیاه

آدمها سیاه

زندگی سیاه

زمانه سیاه

وتنها نقطه روشن قلب من تو

منتظرم.هر صبحی که چشمم به دنیا باز می شود به خود می گویم او خواهد آمد و مرا با خود

خواهد برد.این انتظار خیلی تلخ است ولی من طعم تلخ این انتظار را به تنهایی تا ابد ترجیح

می دهم.بهار را تابستان می کنم.تابستان را پاییز و پاییز را زمستان و همواره چشم به در

دوخته ام تا تو بیایی.آخر ای بی وفا من که بهار زندگ ام را به دست تو سپردم٬من که از پاییز

تو که آرزوهایم را به تاراج برد گلایه ای نداشتم و خود با رضا و رغبت با دستهای خالی تو

ساختم.صد بار مرا شکستی دوباره از جا بر خاستم.چرا رهایم کردی و رفتی؟جرم من چه

بود؟می دانم ٬عاشقی و عاشقی.پس مرا به جرم عشق بکش.قلبم را از سینه به قدرت

خنجر بی وفایی ات بیرون بیاور و ببین که بر روی آن نوشته دوستت دارم٬دوستت دارم٬

دوستت دارم.

                                                     دوری برای من شده عادت

شما باشد؟

و چگونه از او سخن می گویید٬مگر آنگاه که او خود با فنده سخنان شما باشد؟

و زیبای نیاز نیست٬خوشی محض است.

زیبایی دلی است بر افروخته و روحی است سر مست شده.

زیبایی زندگی است٬آنگاه که پرده از رخسار پاک خود بر می دارد.

اما زندگی شمایید و پرده شما.

وقت مردنم چشمانم را باز بگذارید تا همه بدانند

چشم انتظار از این دنیا رفتم دستانم را از تابوت بیرون بگذارید

 تا همه بدانند دست خالی از این دنیا رفتم مرا در تابوت سیاه

بگذارید تا همه بدانند هرچه سیاه بختی بود من کشیدم

قالب یخی بر سر مزارم بگذارید تا با اولین طلوع خورشید به جای یارم

 بر سر مزارم آب شود زیرا می دانم او از مرگ من نیز با خبر نخواهد شد

سیاهی پرده کشیده بر دل خسته ام

ناتوان شدم دیگر از زیستن

از ماندن وساختن و سوختن

حتی مرا  یارای رفتن نیست

چون نمی دانم ٬باید از کدام ره رفت

جاده را چگونه باید یافت

کوره راه را  هم گم کرده ام

همه راهها در امتداد راهی دیگرند

راه اصلی را چگونه باید یافت

می دانم که باید رفت

اما از کدام راه

سیا هی پشت سیاهی

چه بد اقبالم من ٬که تا این حد ناتوانم.

خدایا

باد هاي نا آرامت را بر من فرو فرست

برگ هاي پاييزت روحم را فرو پوشانده اند

خداوندا

باران هايت را بر من فرو فرست

گرد هاي پاييزت روحم را فرو پوشانده اند

اي خداي شادي

که روز هاي آرام آفتابيت را دوست داشتم

که روز هاي آرام آفتابيت را دوست دارم

خدايا

خداوندا

ما چون دو دریچه روبروی هم

اگاه زهر بگومگوی هم

هر روز سلام و پرسش و خنده

هر روز قرار روز اینده

عمر اینه بهشت اما اه

چون شب و روز تیر و دی کوتاه

اکنون دل من شکسته و خسته است

زیرا یکی از دریچه ها بسته است

نه مهر فسون نه ماه جادو کرد

نفرین به سفر که هر چه کرد او کرد

                                          و نکردم!

تنها لحظه اي در چشمان من نگاه کن و مردانه بگو

                                   که غير از عمر و جواني و شور عشق

                                                 ديگر چه به پاي تو بايد ميريختم؟

من که در هر شرايطي در کنار تو ايستادم....

                                         و شايد اشتباه من . اعتماد به تو بود!

                    لحظه اي در چشمان من مردانه نگاه کن...

ای به پاکی چون آب٬

یادته گفتی بهم«تا شقایق زنده است زندگی باید کرد»؟

نیستی سهراب ببینی که شقایق هم مرد.

فریادی به بلندای سکوت به زلالی حقیقت و به زیبایی باران بهاری

کلبه ام تنهاست٬

اما نسترن می داند که چه پر غوغاست

مثل شعر های ساده و بی وزن شاعران گمنام  باد اما...

بی درنگ می وزد و با آن حرف می سازد.

انگار همین نزدیکی است خاکستر تمام خا طرات رفته بر بادم 

 انگار نه انگار که دیری  است در حسرت یک نگاه از تو ماندم

انگار نه انگارکه هستن ققنوس زمانه باز بر پیکر  خاطراتم افتاده

 تا باقی زندگی من را قربانی یادهای زنده در باد  کند  افسوس که

رونقی نمانده در زندگی ام تا نذر کنم برای لحظه بوییدن تو ......

سکوت سر شار از سخنان ناگفته است٬

از حرکات ناکرده٬اعتراف به عشق های نهان و شگفتی های بر زبان نیامده٬

در این سکوت حقیقت ها  نهفته است٬حقیقت تو

 بي آنکه فکر غربت چشمان من باشي نميدانم کجا؟! تا کي؟! براي چه؟!ولي رفتي ...

 و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي باريد و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمي خاکستري گم شد و

گنجشکي که هر روز از کنار پنجره با مهرباني دانه برمي داشت ،

 تمام بالهايش غرق در اندوه غربت شد و بعد از رفتن تو آسمان چشمهايم خيس باران بود و

 بعد از رفتن تو تمام هستي ام از دست خواهد رفت و من بي تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد...

کاش می دانستم که تو در لحظه ی زایش نیلوفر ها به که

                                          می اندیشی؟

تو٬

آن قدر زلالی

که سنگی قلبت را آسمان می بیند

و من

آن قدر خاکی

که لاله های دامنم را بهار می شمرد

میان دو پنجه خواهش

دری است بسته از تمنای غرور

ببین...

مسا فری هستم شتابان٬

به سوی بنفشه زار نگاهت....

از دل شب تا صبح

به تو می اندیشم

                          ماه از خلوت خویش

                          به تن شیشه گریخت

                         آیینه از نفس نور شکست

                         تکه های مهتاب٬ قدم سرخ مرا می بوسند

                                                                               صبح در ساکت دل

                                                                               نفسی سنگی پیدا

                                                                               سه نفر خاک شدند

                                                                                من و آیینه و ماه.....

زندگی سر شار از درد است

تولد درد٬  بودن درد ٬ رفتن درد

خدایا کی می شود لختی در این گردونه ی پر درد 

کار ما نیست شناسایی«راز» گل سرخ٬

کار ما شاید این است

که در« افسون»  گل سرخ شناور باشیم.

پشت دانایی اردو بزنیم.

دست در جذبه ی یک برگ بشوییم و سر خوان برویم.

صبح ها وقتی خورشید٬در می آید متولد بشویم.

هیجان ها را پرواز دهیم.

روی ادراک فضا٬رنگ٬صدا٬پنجره گل نم بزنیم.

آسمان را بنشانیم میان دو هجای«هستی».

ریه را از ابدیت پر و خالی بکنیم.

بار دانش را از دوش پرستو به زمین بگذاریم.

نام را باز ستانیم از ابر٬

از چنار٬از پشه٬از تابستان

روی پای تر باران به بلندی محبت برویم٬

در به روی بشر و نور و گیاه وحشره باز کنیم

کار ما شاید این است.

                              که میان گل نیلوفر وقرن

                                                         پی آواز حقیقت برویم.

هر ذره چشمی شد وجودم تا نگاه اش کردم٬از اعماق نومیدی صدایش کردم:

«ای پیدای دور از چشم!

«دیری ست تا من می چشم رنجاب تلخ انتظارت را

«رؤیای عشق ات را٬ در این گودال تاریک٬آفتاب واقعیت کن!»

و آن دم که چشمان اش ٬در آن خاموش٬ بر چشمان من لغزید

در قعر تردید این چنین با خویشتن گفتم:

«آیا نگاه اش پاسخ پر آفتاب  خواهش تاریک قلب یأس بارم نیست؟

«آیا نگاه او همان موسیقی گرمی که من احساس آن را در هزاران خواهش

پر درد  دارم٬نیست؟

«نه!

«من نقش خام آرزوهای نهان را در نگاه ام می دهم تصویر!»

آن گاه نومید٬ از فروتر جای قلب یأس بار خویش کردم بانگ باز از دور:

«ای پیدا دور از چشم!....»

ناتوان ، نازک ، ترد

تندبادی برخاست

تکیه گاهم افتاد ،

برگهایم  ...

بی تو ، ان هستی دیگر ،

به چه کارم امد یا به چه دردم خورد؟

روز ها ، طی شد از تنهایی مالامال ،

شب ، همه غربت و تاریکی و غم بود و خیال .

همه شب چهره لرزان تو بود ،

کز فرا سوی کران ،

گرم می امد در اَیینه ،  اشک فرود

نقش روی تو ، درین چشمه هویداست ، هنــــــــــــــــوز !

تو گذشتی و شب و روز گذشت .

ازاَن زمانها ،  به امیدی که تو بر خواهی گشت ،

                       تا کنون

                                     کنار هر ساقه ، مات ،

                                                                          می نشینم به تماشا ، تنها ....!!

 صد گل بهار نیست

 حتی هزار باغ پر از گل ، بهار نیست

وقتی:

             پرنده ها همه خونین بال

             ترانه ها همه اشک آلود

             ستاره ها همه خاموشند.

دستی برآوریم ، باشد کزین گذرگه اندوه بگذریم .

روزی که آدمی

خورشید دوستی را

             در قلب خویش یافت

                         امید رهایی از دل این شب تار هست .

و آنجا که مهربانی لبخند می زند

در یک جوانه نیز

                           شکوه بهار هست!!